گرامى ، جز حسرت و اندوه و پشيمانى و ظلمت و بدبختى دريافتى نداشته و محصولى كسب نكرده‌ايم ! بياييد مانند حكيم بزرگ ، الهى قمشه‌اى كه از حسنات دهر بود و اين فقير ساعاتى كه محضرش را درك كردم از پر ارزش‌ترين ساعات عمرم مىدانم ، به سوى حضرت بىنياز دست نياز برداشته و بگوييم : الهى زان مى پاك الستى * الهى راز هوش‌آور به مستى همان مستى كه دل هشيار سازد * مرا مخمور چشم يار سازد چنان مستم كن از صهباى عشقت * چنان مجنونم از سوداى عشقت كه هرگز ديدهء عقلم زمستى * نبيند جز تو در اقليم هستى الهى هرچه خواهى كن به جانم * مكن بىنور خود شمع روانم فروزان سينه‌ام از آتش عشق * بسوزان هستيم در تابش عشق دلم چون شمع آتش خانه گردان * به شمعم عالمى پروانه گردان اسلام كه براى انسان جز هدف برتر و نيّت پاك و خالص نمىپسندد و راه رسيدن به كمال حقيقى را همين مىداند و بس ، راه اصلاح نيّت را كه ريشهء اعمال است ، در اين مىداند - كه آدمى با چنگ زدن به دامن انبيا و امامان عليهم السلام - اين عارفان و حكيمان واقعى - دلش غرق در معرفت نسبت به حقايق اصيل و واقعيت‌هاى صحيح شود ، تا از بركت اين معرفت ، به اين حقيقت برسد كه مقصد واقعى و هدف اصيل جز خدا نيست و آنچه غير او از غيب و شهود ، در اختيار انسان است جز وسيله و سبب ، چيزى نيست . تا از بركت اين معرفت ، بفهمد كه اگر غير از خدا چيزى را به عنوان هدف انتخاب كند و نيّتش را بر اساس رسيدن به آن هدف قرار دهد و اعضا و جوارحش را بر مبناى آن نيّت به كار گيرد ، در راه گمراهى و ضلالت افتاده و عاقبت به جز شقاوت و بدبختى و عذاب اليم از مزرع زندگى محصولى برداشت نخواهد كرد .